Ζώντας μαζί με τους νέους, να βλέπουμε το Χριστό στο πρόσωπό τους.

Ζώντας μαζί με τους νέους, να βλέπουμε το Χριστό στο πρόσωπό τους.

Αναμφισβήτητα, ζούμε σε μία κοινωνία όπου οι ηθικές αξίες έχουν καταρρεύσει και έχουν αντικατασταθεί από την υλική ευδαιμονία. Μέσο επιτυχίας, κοινωνικής αποδοχής και καταξίωσης είναι πλέον το χρήμα. Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν ενδιαφέρεται για την πνευματική του εξέλιξη και μοιάζει να θεωρεί πολυτέλεια ή και αδιάφορη την ενασχόληση με ζητήματα ανάλογου ενδιαφέροντος. Η εξάρτησή του από τον υλιστικό τρόπο ζωής και η εμμονή του με την ατομική επιτυχία και καταξίωση-εδραιωμένη σε οικονομικά και τεχνοκρατικού τύπου κριτήρια- τον οδηγεί σε μια αποστασιοποίηση από τα δεδομένα της ευρύτερης κοινωνικής πραγματικότητάς του. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα το άτομο να αδιαφορεί για τα κοινωνικά προβλήματα, καθώς τα ενδιαφέροντά του περιορίζονται μονάχα στους τρόπους αύξησης των αγαθών του. Σύμφωνα μάλιστα με τον Έριχ Φρομ τώρα πια «το “έχειν” και όχι το “είναι” της ζωής μας είναι ο νόμος της ύπαρξής μας στο σύγχρονο κόσμο». Είμαστε, όμως, πραγματικά ευτυχισμένοι με τη ζωή μας; Αισθανόμαστε πλήρεις και εφαρμόζουμε αυτό πουμας συμβούλευσε ο Θεάνθρωπος; Ακολουθούμε το κήρυγμα και τις εντολές Του; Βοηθάμε με περισσή αγάπη τους άλλους σύμφωνα με την επιθυμία Του; Ο Κύριος μάς λέει: «Μην κλείνετε τα αυτιά σας σε αυτούς που έχουν ανάγκη· ανακουφίστε τους πληγέντες (Πραξ. 20:35, Ρωμ. 12:13, Ιακ. 2:16, Γαλ. 6:10, Ά Ιω. 3:17)».

Πόσο λοιπόν Μαριανοί είμαστε; Αν αντιληφθούμε πως οι συνάνθρωποί μας είναι αυτοί που μας αποκαλύπτουν το Θεό, καθώς ο ίδιος είναι Παρών, μονάχα αν προσπαθούμε να τους κάνουμε να γελάσουν παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, αν βλέπουμε τους άλλους σαν πραγματικά μας αδέλφια και μοιραζόμαστε με αυτούς τις κλίσεις και τα χαρίσματα που μας έδωσε απλόχερα ο Θεός, αν σταματάμε να ενδιαφερόμαστε μονάχα για την προσωπική μας ευημερία και αν αφουγκραζόμαστε τις ανησυχίες τους και τους φόβους των άλλων και προσπαθούμε να γινόμαστε συμμέτοχοι, συνοδοιπόροι και βοηθοί στην υλοποίηση των ονείρων και των ελπίδων τους, μόνο τότε θα μπορέσουμε να γίνουμε κήρυκες του Ευαγγελίου και θα μετουσιώσουμε τη Μαριανή μας Αποστολή.

Φορείς ελπίδας είναι οι νέοι, καθώς αυτοί διατηρούν μέσα τους ζωντανό το όνειρο και την ελπίδα. Θα πρέπει, λοιπόν, να στραφούμε σε διάφορες μορφές κοινωνικής δράσης και συμμετοχής με ευρύτερους ανθρωπιστικούς στόχους, ελπίζοντας ότι ίσως μπορέσουμε να προσφέρουμε ένα ουσιαστικό περιεχόμενο στη ζωή μας. Αν προσανατολιστούμε σε παιδιά εγκαταλελειμμένα, μόνα ή κακοποιημένα που έχουν ανάγκη απλώς ένα χαμόγελό μας, μία αγκαλιά μας, μία κουβέντα ουσιαστική και τα οδηγήσουμε στο να κατανοήσουν «πόσο ο Ιησούς Χριστός τους αγαπά», τότε θα καταφέρουμε να νιώσουμε κοντά μας την παρουσία του Κυρίου, τότε θα αντιληφθούμε το πραγματικό νόημα τού να λεγόμαστε “άνθρωποι”. Ζώντας με τους Μαριανούς αδελφούς, προσπαθώ και ελπίζω να βοηθώ έστω και σε μικρό βαθμό, τους συνανθρώπους μου, αυτούς που με έχουν πραγματική ανάγκη, με το να είμαι απλώς παρών και να τους δείχνω πως υπάρχει κάποιος που νοιάζεται και τους αγαπά, με το να τους βοηθώ στα μαθήματά τους και να τους κάνω να νιώθουν πως δεν είναι πια μόνοι τους, καθώς η ζωή μέχρι τώρα δεν τους χάρισε το πιο γλυκό της πρόσωπο.

 

ΡΟΥΓΓΕΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ

Εκπαιδευτικός Λεοντείου Λυκείου Νέας Σμύρνης

Search

Visitors Counter

2297572
Today
Yesterday
This Week
Last Week
This Month
Last Month
All days
852
2251
10063
1973290
47297
60362
2297572

Your IP: 54.198.2.110
Server Time: 2017-11-23 11:21:16